گذشته از بازیهای سیاسی ( که اجالتآ خیلی هم تو

ایران بازارش داغه و روز به روز داره داغتر میشه )

معتقدم که دولت فعلی داره آخرین زورهاشو میزنه

که بتونه دِینی که رهبر معظم به گردنش انداخته رو

ادا کنه . شاید این اصولگراهای " ناپلئون صفت " 

حدود 7 ماه فرصت داشته باشه که دقّ دلی های

تمام 16 سالی رو که جلوی مردم و بالاخص

دانشجوها لبخند ژوکوند زدن رو خالی کنن و بتونن با

خیال راحت تا آخر عمر خونه نشین بشن . البته این

در صورتیه که اروپا و بالاخص آمریکا هم بتونه تا ژانویه

به بازیهاش با ایران ادامه بده و یهو تُرک بازیش گل

نکنه و بزنه کاسه کوزهء دکتر هاله نژاد رو به هم بریزه .

و امّا حرف اصلی : تو این هاگیر واگیر این آقای

داورجان ( که ما ارادت خاصّی هم بهش داریم ) فتوا

صادر کردن که : " در انتخابات شرکت کنیم و انتخابات رو

تحریم نکنیم " .و الان روی سخنم با این جناب نبوی

جانه :

 عزیز دل برادر ؛ اگه یه جوون سی و یکی دو ساله مثل

من به این شعارای صد تا یه غاز و خر کننده دل ببنده

نمیتونین ازش خرده بگیرین . چرا ؟ چون ما نسل من تا

اومدن شیر خشک رو کنار بذارن و کم کم پورهء سیب

زمینی بخورن انقلاب شد و بعدش هم اون بازی

سیاسی پیش اومد که باعث سرگرم شدن مردم و

هدر رفتن پتانسیل مردمی که در اثر انقلاب بوجود

اومده بود شد . ولی از شمایی که نسل قبل ما به

حساب میای و بقول معروف زیر و روی روزگار رو دیدی

انتظار نداریم ک همچین حرفی بزنید و سعی کنید

مردم رو الکی به آیندهء روشن امیدوار کنید . حالا

خدمتت عرض میکنم کدوم حرف : سید جان ، من از

حدود 16 - 17 سال پیش با افکار شما آشنا شدم و از

همون موقع به یکی از خواننده های مطالبتون تبدیل

شدم . شاید ادعای دروغی نباشه اگه بگم صبح به

صبح روزنامه هایی که شما براشون مینوشتی رو

میگرفتم و یا جزو اوّلین افرادی بودم که کتابهای شما

رو تهیه میکردم . از بی ستون و بوی تمشک وحشی

و ... گرفته تا تهرانجلس . همیشه فکر میکردم که

حرفت برام حجّته و بعدآ که خودم هم کاملآ اتفاقی

همکار شما شدم سعی کردم افکار و عقایدم رو با

شما هماهنگ کنم و چیزی رو بنویسم که فکر میکردم

اگه شما هم جای من بودید دربارهء این مطلب همین

موارد رو مینوشتین . ولی ... ولی این آخرین فتوای

شما بدجوری ناراحتم کرده و راستشو بخواین با

شناختی که از شما دارم انتظار نداشتم که همچین

برخوردی رو دربارهء انتخابات آتی داشته باشین . شما

گفتین که دوست ندارین تا بعد از انتخابات دربارهء

حسین درخشان و امثالهم صحبت کنید . منم به نظر

شما احترام میذارم و از فرد خاصّی صحبت نمیکنم و

فقط حرفای خودم رو باهاتون میزنم . آقای آسِد ابرام ؛

شما از همون نسلی هستید که بر علیه کاپیتولاسیون

و لنینیسم و بورژواسی دولتی قیام کردین و باعث شدین

که در اون برههء زمانی از اونی که بودیم زبون تر نشیم .

من با مطالعاتی که از اون دوران دارم و همچنین با

استماع تجارب بزرگترایی که به قول معروف سرشون به

تنشون می ارزید به این نتیجه رسیدم که اون رژیم واقعآ

داشت به جاده خاکی میرفت و چه بسا اگه تا به حال

دوام آورده بود ما در حال حاضر یه کشوری داشتیم صد ها

برابر بدتر از شوروی و کوبا و آنگولا . و امّا برادر عزیز ؛ ما

نمیدونیم ، ولی شما که باید بدونید که در تاریخ 9000

سالهء این سرزمین هیچ وقت نشده که حکومتی سقوط

کنه و دولتی بهتر از قبلی تشکیل بشه . آیا شده ؟ آیا

بعد از حکومت کریمخان و امیر کبیر ما غرور گذشته رو به

دست آوردیم ؟ فکر میکنید که ما برای چی دربارهء 300

اینقدر تند برخورد میکنیم ؟ آیا برای این نیست که ما بجز

گذشتهء درخشانمون چیز دیگه ای نداشته باشیم ؟

فکر نمیکنید که در زمان حملهء مغولها به

ایران هم دقیقآ ما وضعیتی مشابه الان داشتیم ؟ آیا فکر

میکنید که ایرانیهای اون موقع نمیتونستن جلوی حملهء

مغولها و عثمانی ها و مسلمونهای پاپتی رو بگیرن ؟ آیا

بعد از اینهمه سال که مینویسید و برای روشن شدن

اذهان و افکار مردم تلاش میکنید ؛ فکر نمیکنید که بهتره

یک بار هم که شده تابو شکنی کنیم و عجم جماعت رو

سیر کنیم و ببینیم چی پیش میاد ؟ هنوز هم افکار صدا

سیمائی تو سرتونه ؟ : " و البته وظیفهء هر ایرانی و هر

مسلمان است که در تعیین آیندهء خود سهیم باشد و

اجازه ندهد که استعمارگران غرب و شرق دربارهء او و

مملکتش تصمیم بگیرند ... " من فکر کنم برای یک بار هم

که شده بیاییم و این پوپولاریسم پوسیده رو از ذهنمون

بیرون کنیم و در انتخابات شرکت نکنیم و ببینیم ؛ ببینیم

که چی پیش میاد ! جنای نبوی جان ، من در جای دیگه

هم گفتم و در اینجا هم اون حرفها رو تکرار میکنم : ما

ایرانیها هیچ وقت و هیچ وقت در سرنوشت خودمون و

کشورمون سهیم نیستیم ، چون نه انتخابات بی غل و

غشی داریم و نه سیاست مدار ورزیده ای که بهش رأی

بدیم . پس بهتره که الکی وقتمون رو تو صفهای عریض و

طویل رأی هدر ندیم بیخودی شناسنامهء سیاهمون رو

سیاهتر نکنیم و  با این کار مسخرمون سوژهء چند ماههء

صدا سیمای ایران رو تأمین نکنیم . شما اعتقاد ندارید ؟

اگه اعتقاد ندارید من حاضرم بهتون ثابت کنم . انتخابات

سال 76 که یادتون هست ؟ البته که باید یادتون باشه ،

ناسلامتی خودتون یکی از دست اندر کاران و یا بهتر بگیم

مروّجین فرهنگ انتخابات بودین . ولی آخرش چی شد ؟

بغیر از 8 سال تو سری خوردن مردم و بالاخص دانشجوها

و 8 سال عقب افتادن از پیشرفت اقتصادی ؟ ( که البته

آقای ابراهیم رها تو کناب دو قطعه عکس 4*6 بهتر توضیح

دادن ) البته میدونم که شما هم فکر

نمیکردین که خیابان سئولی باشه و وزارتی و یونسی

و ... ولی داور جان ، کسی که نقش مبلّغ رو بر عهده

میگیره هم باید قسم صداقت بخوره ، حتی قسمی

محکمتر از قسم پزشکی ، که اگه پزشک در طول

طبابتش با جون تعداد کمی آدم سر و کار داره ؛ یک

سیاست مدار در یک لحظه با جون ملیونها ملیون آدم بازی

میکنه و یک دستور و یا پیشنهاد یک سیاست مدار میتونه

یک هیروشیمای جدید بسازه . شمایی که میدونستی

" ناپلئون " 9 تا توله سگ رو برای روز مبادا پرورش داده ،

آیا وطیفهء شما نبود که حدیث " النظافه من الایمان " رو

زودتر احیا میکردی ؟ شما که میدونستی آقای محمود

قشنگ چه خدمات ارزنده ای به زندان اوین کرده ، چرا

منظورت رو برای عامهء مردم و به سبک عامی تر بازگو

نکردی ؟ شما که میدونستی و میدونی که این کشور با

وجود امثال جنّتی ها و رجبی ها و عسگر ها و لاجوردی

ها هیچوقت روی خوش ندیده و نخواهد دید ؛ پس چرا

هنوزم برای روشن شدن مردم دنبال کلیشه میگردی ؟

الان حتمآ میخوای بگی که : " گفتیم و گفتند ، ولی

گوشی نشنید و ما بجای مردم تاوانش رو دادیم " .

میدونم داور جان . من هم گفتم ، من هم تاوانش رو

دادم . میتونی از جناب آقای ظفرقندی استعلام کنی ...

ولی آیا کار تموم شد ؟ آیا وظیفهء من و شما تموم شد ؟

فکر نمیکنی که من و شمایی که خودمون رو از طرفداران

اصلاحات میدونیم هم احتیاج به اصلاح شدن داریم ؟ فکر

نمیکنی که بعد از یک عمر تو سری خوردن بهتره که به

فکر چاره باشیم ؟ فکر میکنی که من و امثال من تا کی

میتونن بیرون از ایران زندگی کنن و شبهای تهران و دربند

و جمشیدیه یادشون بره ؟ من هم 9 سالی هست که تو 

ایران زندگی نمیکنم . البته فعلآ ایرانم ، ولی من هم مثل

شما فکر کردم که اگه از بیرون جهنّم رو ببینم خیلی بهتر

میتونم اونو برای مردم بازگو کنم . ولی فکر کردی که این

جهنّم رو ما با دستای خودمون ساختیم و تحویل آتش

داران دادیم و به چاک زدیم ؟ و حالا داریم به مردمی

هشدار میدیم که خودمون اونا رو تحویل دیوهای هفت

سری دادیم که الان اینقدر کریه و خون آشام شدن که در

مواقع بیکاری و اگه کسی قدرت ایستادگی در برابر سرب

داغشون رو نداشته باشه به پر و پای خودشون هم

میپیچن .

 ابراهیم جان ، داور جان ؛ من هم مثل خودت اهل طنز و

انتقاد طنزم . درست عین خودت . البته هیچ وقت کپی

برابر اصل نمیشه ، ولی دارم نهایت سعیم رو میکنم که از

راه عامّه پسند ایرادهای مردم رو به بهشون گوشزد کنم .

ولی این دفعه رو نتونستم . دیدم که برادر 20 سالم

چجوری هر روز با ترس و لرز از خونه بیرون میره و چجوری

خواهر زاده های 7 – 8 ساله ام ، با این سنّ کمشون

نسبت به آینده نا امیدن . دیدم که چجوری مأمورای ویژه

چند روز پیش هر کسی ؛ اعم از زن و مرد و پیر و جوون

دم دستشون بود میزدن و توی خیابونهای همین تهرانی

که من و شما یک زمانی هوای آلودش روحمون رو زنده

میکرد زهر چشم میگرفتن . دیدم که چجوری با ناموس

مردم رفتار میکنن و هر بی ناموسی ای که از خونوادهء

خودشون دیدن رو به اونها نسبت میدن . دیدم که پدر 60

ساله ام برای پیدا کردن یک لقمه نون حلال روزی چند

ساعت عرق میریزه و مادرم برای گرفتن سیب زمینی

کیلو هزار تومن چندتا محلّه رو زیر پا میذاره . من خودم

وقتی که ایران نیستم خیلی راحت تر میتونم به خودم و

خونوادم امید بدم که " چیزی نیست ، حل میشه " و از

این جور حرفا . ولی سیّد جان ، الان دیگه سال 76 و 77

نیست که بالاخره امید داشته باشی که اگه حرفی

میزنی و مشت و لگدی میخوری بالاخره صدات به گوش

دو نفر میرسه . الان صداتو فقط خودت میشنوی و بس .

الان دیگه اینقدر کار از کار گذشته که با خندیدن به " چی

توز " و " شمسی پهلوون " و " فاطمه گوزو " و ... نمیشه

کاری رو پیش بُرد .

من فکر کنم که بهتره که بجای شعار دادن و سرگرم کردن

مردُم به چپ و راست و بالا و پائین ، اونا رو آدم حساب

کنیم و براشون تشریح کنیم که : هر کی به فکر خویشه ؛

پس به فکر خودتون باشین و کاری کنید کارستان .

سیّد جان ، برای گفتن و نوشتن حرف و بحث زیاده ، ولی

نه میخوام شما رو با اراجیفی که خودم فکر میکنم درسته

ناراحت کنم و نه میخوام تمام تقصیرات و کاستی ها رو به

گردن شما و هم قطاران عزیزتون بندازم ، که خودم

میدونم این ملّت ایران اینقدر سطحی بین و احمق شدن

که با یه سریال " اوشین " میشه حدود 3 سال

سرگرمشون کرد و با 50 هزار تومن حقوق فردی میشه

غیرتشون رو هم خرید . و این چه خوبه که ملّتی که فکر

میکردن رئیس جمهورشون وحی منزل و خاتم الانبیاء

دوّمه تازه با زوایای تازه ای از شخصیت بارزش آشنا شدن

و این ملّت باید خیلی خوش شانس باشن که تا چند ماه

دیگه هم رگ غیرت گ8 بالا نزه و شاهد یه بازی سیاسی

جدید نباشن . الحق که سینوهه کتاب معرکه ایه . تو

سینوهه اومده : " اگه میخوای بر ملّت حکومت کنی

چیزهای بی ارزش رو برای اونا مقدّس کن . مثل جنگ " .

آیا واقعآ جنگ مقدّسه ؟ آیا انگشت تو سوراخ

مار کردن و بعد مقابله در برابر مار مقدّسه ؟ و سیّد جان ،

به عنوان یک بزرگتر و یه پیشکسوت به من یاد بده که

چجوری به این ملّت بگم که حتّی برای یک بار هم که

شده چشمای خمارشون رو باز کنن و کتاب

" قلعهء حیوانات "

 رو یه نگاهی بندازن ؟

دوستدارت ؛ سیاوش

نمیدونم تا بحال کتاب « انگلستان » نوشتهء " نیکوس کازانتزاکیس " رو خوندین

یا نه . ولی من بهتون پیشنهاد میکنم حتمآ این کتاب رو مطالعه کنید . نه برای اینکه

من انگلیسیم . بلکه برای اینکه مطمئنم با مطالعهء این کتاب به وجوه تازه ای از

دیدگاه یکی از نژادها به زندگی آشنا میشین . و صد البته جا داره که بگم که من

تمام تفکّرات این آقای نویسنده رو تصدیق نمیکنم . کما اینکه میبینم خیلی از تئوریهای

ایشون در مورد نژاد بریتیش کاملآ غلطه . مثلآ ایشون برای بازگوئی قشر کارگر

جامعهء انگلستان در جائی از این کتاب مرقوم فرمودند که : « انگلیسی ها گلّهء

گوسفند نیستند که چشم خود را ببندند و اسیر اصول جهانشمولی تحمیلی گردند . در

حالی که " جورج اورول " دقیقآ بر عکس ایشون قشر کارگر جامعهء کنونی رو به

گوسفندانی تشبیه کرده که با چشمانی بسته فقط خطوط قانون ِ روی دیوار مزرعهء

آقای " مانر " رو میخونن و اصلآ هم متوجه نیستند که " سکوئیلر" این قوانین رو

شبانه مخدوش میکنه . این کتاب به نظر من از اون جهت حائز اهمیّته که یک

خارجی ( یا بقول انگلیسیها outsider  ) که اتفاقآ نگاه بازی نسبت به قومیِت ها و

ملیِت ها داره اونو بازگو میکنه . مثلآ اگه ما بخوایم دربارهء ایران تحقیق کنیم

مسلّمآ یک ایرانی خیلی مسلّط تر و بهتر میتونه چشم مارو به روی حقایق ایران

باز کنه تا مثلآ یک روس که شاید چند مرتبه به ایران سفر کرده و خیلی از حقایق

جامعه رو ندیده . ولی از این جهت که شما میتونی اون چیزی رو که هستی از

دریچهء دید یکی دیگه هم ببینی خودش جالبه . مثلآ من خودم تا بحال به خیلی از

این نکات ریز دقّت نکرده بودم . مثلآ این آقای کازانتزاکیس در جائی میگه :

انگلیسیها با وجودی که خودشون و نژادشون رو از تمام انسانهای روی زمین برتر

میدونن ولی به خودشون القاء کردن که اشراف و نجیب زاده ها رو به چشم احترام

نگاه کنن و همیشه خودشون رو مرهون اونها بدونن .

شاید " انگلیس " شما رو ناخودآگاه یاد " مستربین " و یا " چارلی " و یا " لورل و

هاردی " بندازه . در صورتیکه شما کاملآ در اشتباهید . انگلیس در واقع یعنی

طلبکاری ، سردی ، خشونت ، اخم ، حماقت و سیاست . این چند کلمه هم برداشت

شخصی خودم بود از نژاد بریتانیایی .

و در پایان عرایضم باید یک پیشنهاد دیگه هم براتون داشته باشم : فکر کنم حدود

15 سال پیش بود که کتاب دیگه ای رو از " نیکوس کازانتزاکیس " خوندم به اسم

" آخرین وسوسهء مسیح " یا " The Last Temptation Of Christ  " که

مطمئنم بیشترتون با اسمش آشنائید . به هر حال این کتاب هم یکی از زیباترین

کتابهائیه که خوندم و همچنین فیلمش هم یکی از قشنگترین و تأثیر گذارترین

قیلمهایی بوده که تا بحال دیدم . پس پیشنهاد میکنم این کتاب رو بخونید و یا حداقل

فیلمش رو ببینید .

روزگاری بود . روزگار خوبی بود . خوب که نبود . برای ما

خوب بود . هر چیز که میخواستیم برایمان مهیّا بود . کم

بود ، ولی بالاخره بود . بقول معروف باید با زن بابا می

ساختیم ! دیگر از " مراد برقی " و " رنگارنگ " و " شبکه

صفر " تصویری در ذهنمان نمانده بود . همه جا پر بود از

تصاویر امام و رزمندگان . هنوز هم بودند دیوارهایی که

بر روی خود خاطرهء دستان خونی را حفظ کرده بودند .

به هر حال آن زمان گذشته بود . به هر زحمتی که بود

گذشته بود . و ما چشم انتظار دوره ای دیگر بودیم که

ببینیم چه میشود .

تمام هفته را دلخوش بودیم به حلیم صبح جمعه و ترانه

های " عهدیه " و " گوگوش " و " منوچهر " که از رادیو

کویت میشنیدیم و گاهی همراه خواهرجان  به تناسب

جوّ خانه و محلّ استقرار پدر جان حرکات موزونی از

خودمان استخراج میکردیم . غروب جمعه برایمان معنای

زندگی داشت نه کسالت . روز پارک شکوفه و پارک

خیّام و بستنی و فالودهء میدان ژاله بود . هنوز هم بعد

از حدود 25 سال که از آن دوران میگذرد برایم بهترین

خاطره ها را بر جای گذاشته . نمیدانم ، شاید زنده ام

به خاطره . شاید زنده ایم به خاطره .

 هر روز صبح ساعت ' 6:45 با پیش درآمدی از " تایم "

پینک فلوید بیدار میشدیم . الحق که ( برخلاف حالا ) با

تمام وجود از آن موسیقی متنفّر بودیم . آرزو میکردیم که

روزی سه بار صدای " توجّه ، توجّه . علامتی که هم

اکنون میشنوید .... " به گوشمان بخورد تا " تق تق تق "

تایم . امّا شب که میشد آرزویمان را پس میگرفتیم . آن

آژیر و خاموشی ناگهانی شهر .... گاهی اوقات که فکر

میکردیم ممکن است همین الان زیر این پلّه ها مدفون

شویم از آرزویی که کرده بودیم پشیمان میشدیم .

خواهر جان ! پدر را یادت می آید ؟ همان شبی را که آن

دختر بچّهء هم سن تو را از زیر آوار بمباران در می آورد .

چند سالت بود ؟ 15 – 16 سال ؟ اصلآ یادت می آید که

تا آن زمان پدر جان خشک و بی روح خودت را اینقدر بر

افروخته و ناراحت ببینی ؟ همان پدری که مرا با وجود

مسمومیّت حاد به دایی جان حواله کرد و اصلآ ککش

هم نگزید که مادر مرا به کدام بیمارستان میبرد . باورت

میشد که این مرد سر تا پا خاکی و مشوّش همان پدرت

باشد ؟ یادت می آید ؟ یادت می آید که تا صبح کنار من

خوابیدی و هر 10 دقیقه یکبار مرا صدا کردی ؟ سیا ....

خواهرم ! یادت می آید ؟ آن روزی را که قرار بود برادرمان

به جبهه برود ؟ حتمآ یادت است . آخر ما همگی او را

خیلی دوست داشتیم . به هر حال بچّهء بزرگ بود و ما

همیشه حرفش را خریدار بودیم . در ضمن خیلی هم

مهربان بود . یادت می آید که صبح ها همیشه ما را با

دوچرخه اش به مدرسه میبرد و عصر ها ما را به خانه بر

میگرداند ؟ و وقتی که او رفت ما دیگر کسی را نداشتیم

که برایمان جگر و کباب بخرد و بعضی وقتها از مغازهء

" میراسماعیلی " برایمان توپ پلاستیکی بدزدد یا وقتی

" علی حمومی " اسکیت مرا به زور میگرفت او را ادب

کند . یادت می آید ؟ میدانم که یادت می آید ؟ مگر

میشود همچین انسانهایی را از یاد برد ؟ حتی دوست

دخترش هم هنوز به مادر سر میزند . این را خودت به

من گفتی . راستی چند سال میگذرد ؟ اووووووووه ؛ 20

سال میگذرد . 20 سال است که من " مایکل جکسون "

گوش نمیکنم . چون " بهروز " خیلی " مایکل " دوست

داشت . اتاقش را یادت می آید ؟ پر بود از عکسهای

مایکل . یادت می آید چقدر قشنگ عروسکی میرقصید و

هلکوپتری میزد ؟

حالا یک چیزی بگویم که تا بحال نگفته ام . "داداش "

همیشه من را با خودش پیش دوستانش میبرد . ولی

سفارش کرده بود که به هیچ کس « حتی تو » چیزی

نگویم . میگفت که : ممکن است خواهر هم بخواهد

بیاید ، ولی من که نمیتوانم او را بیاورم پیش دوستانم .

یک چیز دیگر هم بگویم ؟ بگویم ؟ اوّل قول بده دعوایم

نکنی . قول مردانه ؟ بهه ! تو که مرد نیستی ، داداش

مرد بود . خوب قول زنانه بده !! قول ؟ قولِ قول ؟ باشد .

میگویم . داداش مرا چند مرتبه ( چند مرتبه اش را یادم

نیست ) مرا با خودش بُرد پارتی . دلت بسوزد ! اینقدر

حال میداد !!! تازه یک بار به من یک قُلُپ کنیاک هم

داد . همان شبی که من تنها به خانه آمدم و پدر تا

نصفه شب دنبال داداش همه جا را زیر پا گذاشت . یادت

می آید که هر کاری کردی که بگویم داداش کجاست

من نگفتم ؟ آخر نمیشد که بگویم . ولی حالا میگویم .

داداش آن شب آنقدر مست شده بود که نتوانست با

آن سر و وضع به خانه بیاید . بعدش هم با فائزه ( دختر

حسین آقا بی پروا ) رفتند خانهء افشین اینها . یادت

می آید که فردا شبش پدر چه بلایی به سرش آورد ؟ آن

نیش خندهای موزیانه اش که زیر مشت و لگد پدر میزد

را فراموش نمیکنم . مادر میگوید که من قشنگ نیشخند

میزنم ؟ خودم میدانم . از داداش به ارث برده ام . ولی

اخمهایم به پدر رفته . باز خوب است که یک چیزی از

داداش یاد گرفتم ! اگر به پدر برده بودم که الان میرغضب

بودم . راستی گفتم مادر ! اصلآ یاد مادر نبودم . تازگیها

خیلی مَشَنگ شده ام . خدایم را یادم میرود . مادر را

یادت می آید ؟ آن اوایل که خبر مفقودالاثری داداش را

برایمان آورده بودند . چقدر بی تابی میکرد ! البته همه

مان همینطور بودیم . ولی مادر خیلی بی تاب تر بود .

الان فکر کنم تو بهتر بفهمی که مادر چه میگوید ؛ چون

خودت دوتا دسته گل داری و میفهمی که مادر شدن چه

حسّی دارد . فکرش را بکن،یک نفر بچّه ات را اغفال کند

و ببرد . و فکرش را بکن که تو بدانی که دیگر فرزندت را

نمیبینی . میتوانی بگویی چه حسّی دارد ؟ من که

نمیدانم . ولی بین خودمان بماند ؛ هیچوقت نمیتوانم

اینرا اعتراف کنم . وقتی مادر از داداش حرف میزند چه

بگویم ؟ بگویم : ببخشید مادر ، من نمیدانم تو چه

میگویی ؟ بگویم من نمیدانم تو چه حسّی داری ؟ پس

تو را به خدا به من هم بگو ؛ از دست دادن فرزند چه

حسّی دارد ؟ چه حسّی دارد که بفهمی فرزندت را در

راهی قربانی کردی که بجز ضرر برای خود و خانواده و

کشورت هیچ سود ! دیگری نداشته ؟ که بفهمی

اسماعیلت را در حالی به قتلگاه فرستادی که نه

ابراهیم سلّاخ بوده و نه دستور پروردگاری در بین بوده و

نه حفظ ناموس و موطنی . که بفهمی شیطان در جلد

جبرئیل بر فرزندت نازل شده و او را اغفال کرده . و به من

بگو که چه حسّی دارد اگر بفهمی همان فرشتهء نازل از

جسد فرزندت و فرزندان دیگر مادران پلّه ای ساخته برای

بالارفتن از کوه آز و نائل آمدن بر قلهء سیاست .

بگو ! اکنون که فهمیدی شیطان تو و فرزندت و دیگر

مادران و فرزندان را فریفته چه کار میکنی ؟ آیا مثل

همیشه گریه میکنی و واگذارش میکنی به جبرئیل و

میکائیل ؟ آیا باز هم حاضری فریب همان شیطان را

بخوری ؟ آیا حاضری دیگر فرزند خودت یا دیگر فرزند

مادران دیگر را فدایش کنی ؟ آیا هنوز حاضری هر روزه از

ترس فریفته شدن خودت را در پستو پنهان کنی ؟

مادرم! فکر نمیکنی که این شیطان با یک اعوذ بالله نابود

میشود ؟ فکر نمیکنی این شیطان هنوز هم با دم زدن از

شریعت و روزگار بهتر و فردای روشن و .... به فکر فتح

دیگر قلّه های دنیاست ؟ فکر نمیکنی که تمام کاخ و برج

و باروی ساخته شده اش را میشود با یک بسم الله به

گورش تبدیل کرد ؟ مادرم !! عزیزم !! تو بسم الله بلدی ؛

من خودم شنیدم که چند دفعه بلند " الله " را صدا زدی .

میدانی کجا ؟ زیر پلّه های خانهء قدیممان . همان شبها

که بمب بر سرمان میریخت . همان روزها که همین

شیطان ملعون داشت از روی جنازهء داداش بالا میرفت .

همان روزها که درب خانه را به هوای پناه دادن به مردم

بی پناه باز میگذاشتی . همان روزها که با مشتی

تنظیف و بتادین به خیابان میرفتی و با بقیهء مادران

فرزندان زخمیتان را تیمار میکردی . همان روزها که برای

گرفتن دو پاکت سیگار وینستون نصف روز را صف می

ایستادی . همان روزها که برای سیر کردن شکم من و

خواهر و برادرم هر دری را میکوبیدی . همان روزها که

برای آزادی من از زندان " با الله " میگفتی . همان روزها

که گریه میکردی و نابودی طاغوت را از خدا میخواستی .

مادرم ! عزیزم ! بهترینم ! آن طاغوت مُرد و طاغوت بدتر

از آن آمد . طاغوتی بس ملعون تر و منفورتر از طاغوت

قبلی ؛ که اگر طاغوت قبلی در شب تاریک فرزندت را

می ربود ، طاغوت فعلی مرا در روز روشن میکُشد و با

دستان خونی برایت " جوشن کبیر " سر میدهد . پس

مادرم ، خدایم !! بسم الله را به یاد بیاور . آنرا ورد زبانت

کن . همانطور که قبلآ ورد زبانت بود . بگذار که تمام

شیاطین از وجودمان دور شوند . بگذار که این بار فریب

طاغوتیان دیو صفت را نخوریم و بتوانیم فرق شیطان و

فرشته را بفهمیم . و بگذار که خودمان انتخاب کنیم

جهنّم و بهشتمان را .

0 – حرف زیاد دارم ، ببخشید ؛ وقت اضافه هست خدمتتون ؟

1 – مقدار نفرت در واحد وزن سیخی چنده ؟

2 – عیب نداره عزیزکم ، بیا بریم خونهء من با هم چن کلمه

صحبت کنیم ، دلت وا میشه . بعدش تو لباست رو تنت میکنی

و میری دیگه ....

3 – یعنی ما اینقد احمقیم که به خودمون هم ایست بدیم ؟ با

وجود اینهمه تابلو .....

4 – چقدر خوب است که واژه ای به اسم توجیح داریم . یادت

بخیر دهخدا

5 – ببخشید ؛ میتونین منو تو بخش لالها زنجیرکنین ؟ لطفاً

6 – نه !!! کرمها عمراً همزادشون رو نمیخورن . میرم به

سوسایتیشون و در رو با لگد باز میکنم و داد میزنم : کرمهای الاغ ،

این علامت رو میشناسین ؟ این علامت حاکم بزرگ حضرت کرمه .

( فقط باید زودتر به فکر یه تولید کننده باشم ، احتمالاً فروشش

بالاس )

7 – راستی هنوز بهم نگفتی ؟! اگه اون پرستاری که تو زایشگاه

عوضت کرد رو ببینی چیکارش میکنی ؟

8 – اصولاً در جهان امروزی که شاهد پیشرفت روزانهء دانشمندان

در تمام عرصه های تکنولوژی هستیم ؛ کارامبولاریزم نقش ویژه

ای را ایفاگر است .

9 – تو پشت اون قایم شدی یا اون پشت تو ؟ خوب لامذهب ؛

بذار همه بفهمن چی چی میگی ...... نمنه ؟ نمیخواد بابا ، همون

که کسی نفهمه خیلی بهتره ؛ مرتیکه هرزهء پتیاره .....

10 – برادر گرام ، میدونی آی پی چیه ؟ نوکر جدّتم . اینقدر پیش

               نرو . خوشش نمیاد . فکرکردی اونجام شافی کاپه ؟

( قسم پیش آهنگی میل شد )

11 – ای رسول ما ، در زمین بگرد و ببین چه احمقی از قول ما

گفته که انسانها بیش از دروغ به هوا احتیاج دارند ؟ و البته ما

انسان را از دروغ آفریدیم ، دیریری دیریم .

12 – از آخرین باری که آخرین آفریدهء خود را خوردیم دیگر خدای

کسی نیستیم @ لابد یُبس شدیم @ و ما خودمان بر تمام امور

واقفیم .

13 – عزیزکم ؛ به نظرمن آقایون فرقی نکردن ، خانوما گشاد

شدن . شایدم برای این غذاهای هورمونی هم باشه ( بازم یادت

بخیر دهخدا )

14 – ناراحت بودم از خشتهایی که دارم روی دیوار دورم میذارم ،

شهرداری دستور داد که : به دلیل افزایش استقامت دیوارها ،

من بعد از بتون آرمه استفاده شود . دیگه چی میخوای دیوونه ؟

15 – میشه بازم گفت ؟ مچّکرم لطفاً . شما هست کیلی کوب .

من دید شما را Bis  ؟ راستی شما چند سالش هست ؟

اوه ، Great  . سی یو .

یادت می آید ؟ با هم بودیم .... من و تو و اسنوبال و اسکوئیلر و موزز ( که با هیچکس نبود ) و بلوبل و باکسر و باقی دوستان . آنروز را یادت می آید ؟ آنروز کذایی را که سخنان میجر پیر را آویزهء گوش کردیم و آن جونز ملعون را از کشور ؛ ببخشید ، از قلعه فراری دادیم ؟ یادت می آید بعدش چقدر خوشحالی کردیم ؟ اوّلین آواز « تمام حیوانات ایران » را با هم خواندیم . و بعد بالای تپّهء وسط چراگاه رفتیم ، آن طلوع آفتاب را یادت می آید ؟ و بعدش ... بعدش تو شدی « ناپلئون » . در ابتدا خیلی خوش میگذشت . بعضیمان شدیم مثل باکسر ؛ شعارمان هم شد : « من بیشتر کار میکنم » ( وبعدآ به « همیشه حق با رفیق ناپلئون است »  تغییر یافت ) . بعضیمان هم « دو پا بد ؛ چهارپا خوب » را میخواندیم . یادت می آید ؟ تو رو ابولفضل یادت می آید ؟ همه چیز خوب بود . دیگر کسی ذبح نمیشد و کسی زندان نمیرفت ؛ تا زمانی که آن مشکل پیش آمد . یادت می آید ؟ صاحبان از خدا بی خبر فکسوود و پینچفیلد به همراه جونز و چند نفر دیگر به کشورمان حمله کردند . یادت می آید که چقدر شهید دادیم ؟ ( من هنوزم عزادار برادرمم ...  ) ولی بالاخره آنان را فراری دادیم . یادش به خیر ..... بعدش چه شد ؟ چه شد که اسنوبال منافق شناخته شد ؟ مالی هر روز کجا غیبش میزد ؟ چرا تو که اوّل « ناپلئون » بودی شدی « رفیق ناپلئون » و بعدش شدی « پیشوا » ؟ چرا قوانین حیوانیمان عوض شد ؟ مگر نگفته بودیم : " هر چه چهارپا و بالدارست دوست است ؟ پس چرا مرغان را کشتی ؟ مگر نگفتی هیچ حیوانی لباس تنش نمیکند ؟ پس آن کتهای چرم چه بود بر تنت ؟ مگر نگفتی هیچ حیوانی در رختخواب نمیخوابد ؟ مگر نگفتی هیچ حیوانی الکل نمینوشد ؟ مگر نگفتی همهء حیوانات برابرند ؟ پس چرا بعضیها برابرتر شدند ؟ اصلآ مگر نگفتی هیچ حیوانی حیوان دیگر را نمیکشد ؟ مگر تو حیوان نبودی ؟ مگر از بشریّت متنفّر نبودی ؟ مگر نگفته بودی تمام دو پا ها دشمنند ؟ پس چرا روی دو پا راه میرفتی ؟ پس چرا ..................... ؟

من ناراحت نیستم . من اصلآ ناراحت نیستم . چون یک صاحب جدید دارم که مرا درک میکند . البته او هم بشر است و گاهی اوقات از من کار زیادی میکشد . ولی بعضی اوقات دستی به سر و گوشم میکشد و نعل هایم را تعمیر میکند . فقط دلم به حال آن سالهایی میسوزد که چطور خام شدم و برایت جان کندم . چقدر به توله سگها و توله خوکها درس دادم . یادت می آید ؟ یادت می آید ؟ جان من یادت می آید ؟ مسلّمآ نه . اگر روزی یادت بیاید که دیگر از این کارها نمیکنی . البته خودت که ......

همیشه میگفتم و میگویم : « خرها عمر طولانی دارند ، هیچکدام شما تا بحال خر مرده ندیده اید .... » الباقی بقای عمرتان

با عرض احترام ، بنجمین

 خر پیر مزرعهء ماانر

۱ - الو ؛ اونجا باغ وحشه ؟ الو .... هوی ، الو ....

بی فرهنگ ؛ چرا قط کرد ؟

الو ؛ اونجا باغ وحشه ؟ ميخوام يه کرم اهدا کنم .

نذریه ؛ نذر کردم وقتی بالغ شدم وقف باغ وحشش

کنم . کی ميايين ببرينش ؟ داره نم نم میرینه تو

فلسفهء زندگيم . چی ؟ به شما چه ؟ آقای عزيز ،

پس من چيکارش کنم ؟ ولش کنم بره ؟ کجا بره؟

الو ؛ الو ، مادر قحبه ..... چرا قط میکنه ؟

۲-  به همين سادگی میشه کرمه رو ولش کنم بره

واسه خودش بچّره . به من چه که يه قورباغه

ميخوردش يا میشه بوقلمون شب کریسمس

گنگيشکه و توله هاش ... خدا رو چه دیدی ؟

شاید هم دوتا الاغ به فرزند خوندگی قبولش کنن .

بذار بره بابا ، گور باباش ....

۳ - برو ، دِ برو دیگه ٬ اَه ، تو کرمی یا کنه ؟

۴ - رفت ......

۵ - کرمم رفت ، کرم داشتم که کرمم رفت ؟ کرمم

کرم داشت که رفت ؟ کرمم رفت .... ینی الان

کرمم کجاس ؟ گیر اون گنگیشکه افتاده یا اون

خره ؟

۶ - کاشکی حداقل خودم خورده بودمش .....

کلّی کالری داشت .... حالا باید برم بازار و یه

کرم جدید بخرم و بزرگش کنم ، ولی .....

۷ -  به خودم قول میدم ایندفعه خودم بخورمش

یه گازم به هیشکی نمیدم ....حتی شما دوست

عزیز که تا بحال بهتون نگفتم دوستتان دارم

و اینجور زرت و زورتا .... بروید لطفآ ، توقف

بیجا مانع « کسب » شد ، بود ، است ، میباشد .

                                « باتشکّرجات »

                         «  ماستبندی ما و دوستان  »

         « ارائه دهندهء بهترین کشک و فلسفه های کشکی »

                              « حتی در مکان شما »